Kişisel gelişim camiasını yakından takip edenlerin tanıyacağı önemli bir kişi var: Steve Pavlina.
Steve sıfırdan kendi kişisel gelişim blog’unu kurup, kısa sürede inanılmaz bir kullanıcı kitlesine ulaşmış ve ciddi katma değer yaratmış birisi.
Dolayısıyla fikirlerini önemsiyorum.
Steve Pavlina aynı benim yaptığım gibi Facebook’un hayatına katkısını sorgulamış ve 30 gün facebook’suz yaşayarak durumunun ne olacağını anlamaya çalışmış.
Sonuçları ise okumaya değer…
Hiç isminizi google’da arattınız mı? Sonuç ne? Kimler çıkıyor karşınıza?
Mesela benim ismimi aratan bir kişinin karşısına acayip karakterler çıkabiliyor… Bir avukat, bir oto tamircisi, bir şair, gümrük müşaviri, 5 yıl hapis yemiş bir kaçakçı!
Hangisiyim ben? Beni aratan bir kişi nasıl anlayacak kim olduğumu?
Benim ismimle internette bir sitede abuk sabuk bir şeyler yazan birisi varsa, acaba adım lekelenir mi?
Aklıma gelen sorular bunlardı ve google bu sorulara hiç de iç açıcı cevaplar vermiyor.
O halde geriye yapacak bir şey kalıyor… “İnternet Kimliğini” korumak.
Bu yazıda nasıl yapılacağını anlatıyorum…
İnternet’in toplum üzerindeki etkileri derinlemesine inceleniyor. Hızlı bilgi akışı sağlayan ve uçsuz bucaksız bilgi kaynağı olan İnternet, sosyal açıdan incelediğimizde enteresan değişimlere yol açıyor.
Bunlardan belki de en önemlisi mahremiyet… Eskiden iletişim sınırlı sayıda insan ile, sınırlı miktarda gerçekleştirilebilirken, bugün milyonlarca insana bir anda ulaşılabiliyor.
Tabi “iletişim” yapılacak “bilgi” ise her zaman bilimsel vs. olmuyor, kişisel de oluyor.
Kişisel bilgileri internette yayınlamak ise mahremiyet açısından tam bir intahar niteliğinde… Bu yazıda internet ve mahremiyet üzerine, “ne yapmalıyız” ve “nasıl korunabiliriz” sorularına cevap arıyorum.
Sosyal medya devrimi olarak adlandırılan, insanların iletişim kanallarını zenginleştiren ve bunu teknolojiyi kullanarak sağlayan bir site var herkesin malumu… Facebook.
Teknolojiyi çok yakından takip ettiğim için, sitenin ilk üniversitelere yaygınlaştığı an üye olmuştum ve o sıralar etrafımda bildiğim hiç kimse yoktu siteden haberdar olan. Herkese forward maillerle “ya bakın böyle bir site var, resim koyabiliyorsunuz, tag’liyorsunuz ve yorum yapabiliyorsunuz, harika bir fikir” diye haber vermiştim.
Gel zaman git zaman herkes gibi ben de ilkokul arkadaşlarımı buldum sitede… “aaa ne kadar büyümüşsün, aaaa saçların bile dökülmüş” tepkilerini verdik…
Sonra application (uygulama) çılgınlığı çıktı. Abuk subuk bir sürü uygulamayla doldurdum profil sayfamı… Minimalist bir insan olduğum için sonradan hepsini çıkarttım.
Biraz daha zaman geçince artık baymaya başladı Facebook… Normal hayatta görüşmediğim, sadece tipini hatırladığım bir sürü insanla doldurdum listemi, kimseyi reddedemiyorsun sonuçta… Bir zaman merhabalaşmışlığın oluyor.
Ve en sonunda hiç girmez oldum siteye, ama mailler gelmeye devam etti…
Ben de buna bir son verme kararı aldım. Peki tam gerekçeleri neler, nasıl tam anlamıyla çıkılıyor bu facebook’tan bu yazıda anlatıyorum…
